Doelgerichte profetie

Misschien ken je het wel. Doelgericht leven, doelgerichte gemeente, doelgericht jongerenwerk. Een handig ‘systeem’ om eenvoudig visie te formuleren. Overgewaaid uit de Saddleback Church in Amerika. Er zijn vijf doelen, aldus Rick Warren, waar een gelovige, een gemeente en een bediening op zouden moeten focussen: Aanbidding, Gemeenschap, Dienstbaarheid, Discipelschap en Evangelisatie/Getuigen.

Afgelopen jaar ben ik daar flink grondig doorheen gegaan voor m’n werk. In de gemeente waar ik bijhoor hanteren we deze vijf doelen om kort en krachtig uiteen te zetten waar we voor gaan. Ik kan ze dromen.

Zomaar uit het niets was ik vanavond het boek Zacharia aan één stuk door aan het lezen. En wat schetste mijn verbazing.. ik herkende deze vijf doelen! Wat God met Israël en de volken gaat doen in de toekomst heeft alles te maken met Aanbidding, Gemeenschap, Dienstbaarheid, Discipelschap en Evangelisatie!

Lees maar mee:

Verder lezen

Advertenties

Yeah fijn! De Woestijn

depositphotos_9703659-stock-photo-negev-desert-israel[1]

Misschien herken je het wel. God doet iets geweldig machtig moois in je leven. Je bent helemaal onder de indruk. Je hebt het idee dat de hemel op aarde is neergedaald. En dan in eens lijkt alles verloren. De hemel lijkt als een kaartenhuis in elkaar te storten. Het euforische gevoel is over en voorbij. De toekomst ziet er weer somber uit.

Ik vermoed dat eeuwen geleden de Israëlieten zich ook zo voelden. Helemaal onder de indruk van Gods grote machtige daden van bevrijding en uittocht gingen ze op weg. De farao en zijn onderdanen hadden het nakijken. De slavernij was over en voorbij. Een ook nog die kers op de taart erachteraan: de doortocht door de Schelfzee. Alsof de bevrijding uit Egypte nog niet genoeg was, liet God nog even zien dat Hij het was die Zijn volk gered had. Euforie ten top, vrolijkheid en blijheid zeer op z’n plaats. Het beloofde land als een schitterend vooruitzicht. Zo ongeveer binnen handbereik. Nog net niet hemels. En dan ineens, woestijn. Droogte, warmte, honger, dorst. Niks geen welvaartsevangelie of eind-goed-al-goed-story. God had hen een weg door de zee gewezen, ze waren gehoorzaam, zetten de stap, maar toch. Ze gingen staan in de beloften, proclameerden wellicht alvast de overwinning, zagen zich al helemaal zitten daar ieder onder z’n eigen vijgenboom en wijnstok. Maar het bleef uit. Het was meer ieder z’n eigen cactus en eigen zandkasteel. 

Verder lezen